Is mijn man een lul?
Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Voorbeeldje: ik heb online een koelkast besteld. Ding wordt natuurlijk net afgeleverd als ik er even niet ben. Man, die dat echt een eeeeeenorme opoffering vindt die hij emotioneel maar nauwelijks aankan, laat bezorger binnen. Bezorger blijkt een lul, want kletst zich met een smoesje onder het meenemen van 1 m3 piepschuim verpakkingsmateriaal uit. Man laat dat uiteraard gebeuren. En gaat zich vervolgens vreselijk kwaad maken en verhaal halen per telefoon en per twitter. Ik ben daar niet blij mee en heb bovendien allang een mail van de leverancier, d ===Ach weet je, laat ook maar, ik vind het zelf ook een zeikverhaal. Punt is dat ik net op de bank zit en een beetje voor me uitmijmer over de manier waarop ik me in dit verhaal door boosheid heb mee laten slepen. Ik zeg tegen man dat ik dat eigenlijk gek vind, ik had het net zo goed anders aan kunnen pakken, me niet druk hoeven maken. Hij ontploft: jij ook altijd met je verwijten, niks is goed, ik doe al die moeite en jij zit weer te zeiken... Loopt kwaad weg. Ik erachteraan.
Krijg hem niet aan zijn verstand gebracht dat dit niet over hem ging, dat het geen oordeel inhield over welk gedrag van wie dan ook. Nou is ie weer kwaad. Gaat ie weer zeggen dat hij het zoals het gaat helemaal niks vindt, en ookal ging het niet over hem, dat ik gewoon irritant zat te orakelen etc. En hij kan morgen weer gaan zitten wachten op het ophalen van de koelkast. Morgen ga ik met mijn dochter 4 dagen op yogakamp, volgens hem zodat ze lekker partij kiest voor mij. Ze is vijf. Het is zielig. Papa en mama hebben weer ruzie. Er zit weer maar één ouder aan tafel, terwijl de andere beneden zit. Net als eergisteren. Want toen was ie ook al kwaad. Ik geloof over de manier waarop ik 'ja hoor' zei op iets wat hij vroeg.
Hij is geen lul, hij is onzeker, overspannen, voelt zich niet gewaardeerd en maakt het zichzelf moeilijk, maar ik krijg de volle laag en onze dochter merkt er teveel van. Ze verdient beter. Ik weet niet of ik wil scheiden. Ik wil het liefste dat het goed gaat tussen ons. En soms ook wel dat hij doodgaat in zijn slaap, dat kan ik beter uitleggen dan dit. Het lijkt alsof we proberen de ander zo ver te krijgen dat hij of zij de beslissing om te scheiden neemt. Misschien moet ik het maar doen. Misschien niet. Ik had het tien jaar eerder moeten doen. Ik weet het niet.
